Zostałam zaproszona na parapetówę. Miałam w sumie średnią ochotę iść, ale ostatecznie zdecydowałam, że pójdę i nie żałuję. Zajęłam miejsce przy półwyspie kuchennym bo turkusowe hokery, obite miękkim materiałem, urzekły mnie od pierwszego wejrzenia. Nawet nie dotarłam do tego suto zastawionego stołu. Miałyśmy pod ręką wino, orzechowy tort, owocowo – śmietanowe ciasto. Czy potrzeba nam było czegoś więcej? ;-)

Jak to na każdej imprezie, było kilka hitów oraz zabawnych sytuacji

Najpierw było, że ładnie się maluję. Padły nawet podejrzenia, że malowała mnie gospodyni imprezy. To było całkiem zabawne, biorąc pod uwagę fakt, że umalowane miałam jedynie usta. Zostałam „wymacana” po twarzy przez kilka kobiet, które nawet pociągnęły mnie za rzęsy, myśląc, że są doklejane. Mam tak naturalnie, a mimo to, wyglądam sztucznie, czy o co chodzi?

Później usłyszałam, że fajnie się ubieram. Kwestia ubioru w tej sytuacji, absolutnie nie podlega dyskusji, gdyż uwielbiam sukienkę, którą miałam na sobie, dobrze się w niej czuję i mogłabym ją nosić codziennie.

Oraz zachwycał się mną Pan w wieku 50+, powtarzając raz po raz, że coś w sobie mam. Generalnie wniosek był taki, że jestem fajnie orientalna, cokolwiek to znaczy.

Zostałam zmuszona niemal siłą, do zjedzenia krewetki. Instrukcja jedzenia krewetki brzmiała mniej więcej tak: złap za ogonek i weź to do buzi – nie byłam pewna, czy rzeczywiście o krewetce mowa. Spróbowałam. Udało się. Po czym zjadłam ich jeszcze osiem, układając na talerzu kompozycję z ogonków. Jestem z siebie dumna. Spróbowałam również sushi (nadal unikam surimi) i wciąż żyję. Był też absolutnie pyszny barszcz, który mogłabym pić wiadrami oraz wino, którego butelka była tak ładna, że spokojnie może służyć za wazon.

A później była Zumba, która sprawiła, że wszyscy zaczęli tańczyć i próbowali nadążyć za człowiekiem, który prezentował na ekranie telewizora wybrany wcześniej taniec. Tak, zdecydowanie fajnie się na to patrzy, a cała zabawa fajnie rozluźnia atmosferę. Odważnych podziwiam za to, że dali się wciągnąć, ja bym się poddała na starcie.

Rację miał ten, kto powiedział, że powinnam na imprezę iść bo wyjdę z niej z nową energią.

Podobno mamy jakiś karnawał czy coś? Tydzień po Sylwestrze, miałam okazję bawić się na absolutnie boskim weselu, co do którego miałam całe mnóstwo wątpliwości. Tak to jest, gdy nie zna się nikogo i człowiek nie wie, czego się może spodziewać. Stwierdziłam jednak, że co ma być to będzie i szczerze mówiąc, rzeczywistość mocno mnie zaskoczyła i to w pozytywnym tego słowa znaczeniu!

Ślub był przepiękny i odbył się w uroczym, małym kościele. Ksiądz prowadzący ceremonię był młody, dowcipny i chwała Mu za to, gdyż bardzo rozluźnił atmosferę. Państwo Młodzi wyglądali cudnie i w ogóle nie było widać, żeby byli stremowani. Po ślubie standardowo kolejka gości, składanie życzeń i podróż autobusem na miejsce, w którym miało odbyć się wesele. (Miałam wrażenie, że wiozą nas na drugi koniec świata)

Co na weselu? Przenoszenie Panny Młodej przez próg, toasty, przysięgi i obiad. Jedzenie było przepyszne i w ilości, której nie da się przejeść. Smakowało mi wszystko, czego udało mi się spróbować. Dobrze, że tort wjechał tak wcześnie, gdyż później mogłabym już nie mieć miejsca w żołądku. Pyszny, śmietankowo – wiśniowy, lekki, nie za słodki – mniam!

DJ spisał się na medal, był sympatyczny, potrafił rozkręcić towarzystwo i nieźle sobie radził. zczególnie ostatnie dwie godziny grania były trafione – wcześniej dużo typowo weselnej muzyki, ale i tak ludzie dobrze się bawili. Wytańczyłam się za wszystkie czasy, naprawdę, mam nawet zakwasy w udach!

Towarzystwo cudne. Nie znałam ani jednej osoby, a wszyscy byli tak otwarci i życzliwi, że nie sposób było się źle bawić. Byłam pod ogromnym wrażeniem całości.

Paweł wyglądał BARDZO elegancko (huh, mimo zapowiedzi o niebieskiej koszuli, jednak była biała!), świetnie sobie radził w roli świadka, a ja byłam z Niego TAKA dumna! Cieszę się również, że nie pozwolił mi przesiedzieć wesela i gdy tylko była okazja, ciągnął mnie na parkiet :)

Mam nadzieję, że nie narobiłam Mu obciachu. Uśmiechałam się ładnie, byłam chyba nawet całkiem miła i naprawdę doskonale się bawiłam! Bardzo dziękuję, że mogłam tam być :-)

Mieliśmy w sobotę imprezę zorganizowaną dla jakiejś bliżej nieokreślonej grupy. Szef wpadł na genialny pomysł, żebyśmy dołączyli do nich i zrobili sobie prywatną imprezę andrzejkową. Nie byłoby źle, gdyby nie to, że impreza w pracy jakby z automatu skazana jest na niepowodzenie. Człowiek jest zaprogramowany na czuwanie. Ciągle wszystko próbuje mieć pod kontrolą, pomaga, doradza, rozwiązuje problemy. A jednak, tym razem było nieco inaczej…

Mimo pewnych niedogodności związanych z zabawą w miejscu pracy, było miło. Być może dlatego, iż widziałam, że szef pierwszy raz od dawna jest totalnie wyluzowany i po prostu dobrze bawi się w swoim towarzystwie. A to znaczyło, że nie będzie żadnej awantury i nie trzeba będzie interweniować.

Piłam z mamą żubrówkę i nawet udało mi się trochę potańczyć z Pawłem. Skończyliśmy balowanie o czwartej i mimo niewielkiej ilości snu (o 9 musiałam być w pracy), przetrwałam w miarę bezboleśnie następny dzień. Lekko nie było, ale dałam radę bo przecież bardzo dzielna jestem.

Nie spodziewałam się, że to będzie taki sympatyczny weekend… i może właśnie dlatego taki był.