Początek roku 2012 obfituje w muzyczne premiery. Wśród płyt z serii „must have” jest oczywiście album „Secret Symphony” Katie Melua, który właśnie dzisiaj ma swoją premierę. Z tej okazji, zarezerwowałam sobie poniedziałkowy wieczór wyłącznie dla siebie. Pierwszy raz, zrobiłam coś podobnego dla muzyki, ale znając dotychczasową twórczość Katie, byłam przekonana, że zasługuje na to, by skupić na Niej całą swoją uwagę.

Wanna pełna gorącej wody, pachnąca czekoladą piana, wyciszone telefony, śliwkowa herbata, a w tle „Secret Symphony”. Spodziewałam się czegoś nastrojowego i Katie mnie nie zawiodła. Kolejny raz, śmiało mogę powiedzieć, że absolutnie uwielbiam Jej twórczość – CAŁĄ, bez wyjątku.

1. Gold In Them Hills
2. Better Than A Dream
3. The Bit That I Don`t Get
4. Moonshine
5. Forgetting All My Troubles
6. All Over the World
7. Nobody Knows You When You`re Down and Out
8. The Cry of the Lone Wolf
9. Heartstrings
10. The Walls of the World
11. Secret Symphony

Better Than A Dream i The Bit That I Don`t Get to utwory, które usłyszałam i pokochałam na długo przed premierą płyty. Przez to, czułam się, jakbym znała ten album od zawsze. Podobają mi się, gdyż słychać w nich Katie, jaką pamiętam sprzed „The House”.

Przy Moonshine zaczęłam się kołysać w rytm muzyki. Podobnie było przy Heartstrings. To chyba dwa najbardziej energiczne kawałki na płycie. Ich odmienność od razu rzuca się „w ucho”. Czy mi się podobają? Ależ! Nie jestem jednak pewna, który bardziej.

Forgetting All My Troubles jest autorską piosenką Katie i jedną z tych, które od razu zagościły w moim sercu.

All Over the World, przy pierwszym odsłuchaniu skojarzyło mi się ze smutnym utworem End of the World, śpiewanym przez Skeeter Davis (nie dlatego, że oba utwory mają „świat” w tytule, o nie). Na szczęście utwór Katie jest absolutnie inny. Prosty, spokojny. Ładny.

Może to zabawne, ale utwór Nobody Knows You When You`re Down and Out, podobnie jak poprzedni, przywiał skojarzenie z innym kawałkiem. Tym razem była to Ta ostatnia niedziela Mieczysława Fogga, ale również skojarzenie trwało tylko chwilę.

Tytułowa Secret Symphony to absolutnie boska ballada zamykająca płytę. Poczułam po niej wielki niedosyt i smutek, że to już koniec. Na szczęście mogę zacząć od początku, albo od końca, albo w dowolnej kolejności. Co nie zmienia faktu, że żal bo skończyło się zbyt szybko.

Przeczytałam gdzieś, że owocem współpracy Katie Melua i Mike Batt`a, jest bardzo różnorodna płyta, a bogactwo dźwięków orkiestry symfonicznej i subtelność głosu Katie to niezwykła uczta dla uszu. Podpisuję się pod tymi słowami bez dwóch zdań.

Sama Katie powiedziała, że w tym albumie jest prostota, którą uwielbia. Ja również ją uwielbiam. Prostotę oraz Katie.

W związku z czym, w listopadzie wybieram się na kolejny koncert w Poznaniu :-)

Czekałam na niego trzy lata, przez ostatni miesiąc odliczałam dni i w końcu jest – nowy album Katie Melua – „The House”. Moja płyta miesiąca, prawdopodobnie również moja płyta roku. Dwanaście utworów, które przez najbliższe tygodnie, nie wyjdą z mojego Winampa.

1. I`d love to kill you
2. The Flood
3. A happy place
4. A moment of madness
5. Red balloons
6. Tiny alien
7. No fear of heights
8. The one I love is gone
9. Plague of love
10. God on the drums, devil on the bass
11. Twisted
12. The House

Przepiękna ballada otwierająca album, jest najlepszą zachętą do przesłuchania reszty utworów. Dalej jest już tylko lepiej. Czwarty utwór z płyty, utrzymany jest w starym stylu, który u Katie bardzo, bardzo lubię. Cieszę się, że znalazło się dla niego miejsce na tej płycie.

Moim faworytem i kandydatem na „ulubiony utwór” jest piosenka Red balloons oraz The House. Zobaczymy, który z utworów zwycięży. Natomiast totalnym zaskoczeniem jest kawałek God on the drums, devil on the bass – różnorodny, inny od reszty do tego stopnia, że jeszcze nie wiem czy mi się tylko podoba, czy może bardzo podoba. Tytułowy utwór jest jednocześnie utworem, który zamyka album. Ten klimatyczny kawałek, jest doskonałą klamrą zamykającą najnowszą płytę.

Nie mogę pojąć, dlaczego do promowania płyty wybrano właśnie The Flood. Chociaż, jak się nad tym zastanowić, to może jest to doskonały sposób na to, by zwrócić uwagę na to, jak bardzo płyta ta, różni się od poprzednich?

W każdym razie uważam, że album jest pełen innych, dużo lepszych utworów niż promujący go singiel. Katie kolejny raz stanęła na wysokości zadania. Warto było czekać, gdyż The House jest fantastyczną płytą, a artystka udowodniła, że jest wspaniałą, rozwijającą się piosenkarką. Jestem mocno na TAK.