Mam braki w pisaniu, dzieje się wiele, a jakoś nie mam kiedy o tym napisać, więc nieco cofnę się w czasie. Do Dni Morza, które odbyły się dwa tygodnie temu.

W piątek pracę skończyłam pół godziny po północy. Wpadłam jednak na genialny pomysł, żeby odwiedzić znajomych, bawiących się na Dniach Morza. Nie posiedziałam długo, gdyż pół godziny później ujrzałam pana G., który ledwo trzymał się na nogach. Mimo zmęczenia, obolałych nóg i ogólnie paskudnego samopoczucia, stwierdziłam, że po prostu muszę odprowadzić Go do domu. Nie mogłam Go przecież zostawić na ławce wśród pijanych małolatów, choć może po tym wszystkim, co mnie spotkało z Jego strony, powinnam.

Był bardzo zdziwiony kiedy mnie zobaczył, ale zgodził się ze mną pójść. Co prawda dwa razy usiadł mi po drodze, wyrażając bunt i mówiąc, że dalej nie pójdzie, ale obietnica przytulenia, za każdym razem odnosiła zamierzony skutek. Pan G. przy mojej pomocy, bezpiecznie dotarł do domu i położył się do łóżka. Jego mama musiała być wielce zdziwiona, że tak szybko wyszłam. Pan G. natomiast, następnego dnia serdecznie mi podziękował przez telefon, ale wieczorem nie chciał się już ze mną spotkać. Spotkałam Go jednak na Dniach Morza w towarzystwie ślicznej koleżanki, ale nic to.

Zaliczyłam z mamą skrzypcowy koncert Marcina Dilinga, który odbył się w sobotę. Miałyśmy czekać do sztucznych ogni, ale było zdecydowanie za zimno. Wybrałam się więc ze znajomymi na promenadę, wypiliśmy piwo i na fajerwerki zdążyliśmy idealnie. A tam…powtórka z rozrywki czyli stado pijanych małolatów, walające się plastikowe kubki i szklane butelki, szkło, śmieci i generalny chaos, na który nie dało się patrzeć. Byłam mocno przerażona tym, co zostawili po sobie ludzie…

Spotkałam mojego ulubionego „żabkowego” sprzedawcę w towarzystwie kolegi, który od tamtego czasu pisze do mnie rozczulające smsy, ale to zdecydowanie zasługuje na oddzielną historię.

W niedzielę, zostałam obudzona telefonem przez Pana G. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że telefon rozdzwonił się o 5:30, a w słuchawce usłyszałam: Nie mogę spać. Może przyjdziesz i obejrzymy razem jakiś film, albo chociaż pośpimy? Chciało mi się śmiać, chociaż byłam wściekła. Długo negocjowałam z nim godzinę wizyty, aż w końcu po wypiciu kawy ruszyłam się z domu o 6:00, gdy Pan G. po nieprzespanej nocy, po prostu zasnął. Z pretensjami zadzwonił o 11:00 i powiedział, że miałam być kilka godzin temu… tym razem dotarłam nim zdążył usnąć.

W dalszym ciągu nie mogę Go rozgryźć. Nie widujemy się tygodniami, a później jest tak, jakbyśmy się nigdy nie rozstawali. Potrafi być w stosunku do mnie cholernie nieprzyjemny, a ja mimo wszystko mam do Niego słabość oraz anielską cierpliwość, która w zasadzie chyba już się skończyła.

W niedzielę poszłam na Motopiknik, zaproszona przez Michała. Nie jestem w stanie ocenić całej imprezy, ale cel bardzo szlachetny i kwota całkiem przyzwoita zebrana, więc wygląda na to, że motocykliści odwalili kawał dobrej roboty. A ja przy okazji, po trzymiesięcznej przerwie znowu mogłam porozmawiać z Michałem i tego nikt, ani nic nie jest w stanie zastąpić.

Miałam trzy wolne dni, które minęły mi tak szybko i intensywnie, że nawet nie zdążyłam wypocząć, ale odrobina szaleństwa, zwyczajnie była mi potrzebna.