Brat odwożąc do Szwecji kociaki, przywiózł na Święta – Ewę. W sobotę, rodzice zaprosili nas na obiad do naszej ulubionej restauracji. Każdy zamówił obiadowe danie oraz coś do picia, żeby nam się czas do posiłku nie dłużył. Kto w Kurnej Chacie był, ten wie, że na jedzenie trzeba chwilę poczekać, ale naprawdę warto. Świadczy o tym chociażby fakt, że marzłyśmy z mamą na zewnątrz, czekając aż się w środku zwolni jakiś stolik.

Była kawa z serduszkiem i czekolada z bitą śmietaną, a później był przepyszny obiad. Porcje jak zwykle ogromne i nie do przejedzenia dla przeciętnego „żołądka”. Wybrałam kluski śląskie z sosem pieczeniowym bo wiedziałam, że tą porcję dam radę zjeść i jednocześnie nie pęknę z przejedzenia. Szybko okazało się, że to i tak zdecydowanie za dużo, zważywszy na to, co wydarzyło się później.

Gdy byliśmy już po obiedzie i tata chciał poprosić o rachunek, padło hasło: deser. Napomknęłam, że w karcie widniały tylko lody oraz szarlotka, więc nasze nadprogramowe zamówienie brzmiało: blacha szarlotki i wiadro wody. Kelnerka się zaśmiała i stwierdziła, że rzeczywiście nie potrzebuje notesu, by je zapisać.

Odczekaliśmy kilka minut – żartując znów, że pewnie dopiero zbierają jabłka na szarlotkę – po czym… zamarliśmy. WSZYSCY. Nikt nie spodziewał się bowiem, że skromnie brzmiąca „szarlotka” będzie TAK wyglądała. Na niewielkich talerzykach, znajdował się OGROMNY kawałek szarlotki na ciepło, a na niej: odpowiednia porcja lodów oraz cała fura bitej śmietany. Całość obficie posypana cynamonem.

Siedzący w restauracji goście, dziwnie nam się przyglądali, a my śmialiśmy się do łez. Żałuję, że nie miałam pod ręką aparatu bo widok był przekomiczny, a cała sytuacja do dzisiaj niezmiernie mnie bawi. Lody na szarlotce dojrzałam ja – na talerzu mojej mamy. Natomiast Ewa, pod warstwą lodów wypatrzyła u mnie czekoladę, po czym zaczęła szukać jej u siebie – tak, jakby miała mało wszystkiego innego :D

Wiem, że słowa nie są w stanie oddać klimatu, który tam panował. Nie jestem również w stanie opisać, jak bardzo „przeżarci” się wówczas czuliśmy oraz jak wyglądaliśmy, wychodząc z restauracji. Nie pamiętam już, kiedy tak się najadłam.

Miałyśmy z mamą w planie wyjście na cmentarz, ale po takim obiedzie, nie byłyśmy w stanie, więc brat nas zawiózł. Co prawda po drodze padło Mu sprzęgło w samochodzie, ale przynajmniej w jedną stronę nie musiałyśmy się „kulać” z pełnymi brzuchami. Długi spacer z cmentarza do domu, dobrze nam zrobił. I chociaż nieźle nas wywiało, nareszcie mogłyśmy normalnie, bez bólu brzucha usiąść w kuchni.

Na cmentarzu, uroniłam kilka łez stojąc przy grobie Dziadka. W dalszym ciągu jest mi ciężko…